Babam ve ben

Günler olmuş.. Hatta ay olmuş…










Bloğumu ziyaret edenler sahipsiz sandılar sanırım, ben ise günlerimi dolu dolu yaşıyordum o aralar.


Eşim vatani görevini bitireli (kısmen bitireli) 1 ay oldu. E malum bizde kendi evimize (hayatımıza) döndük.


Oğlunu 6,5 ay`lık ken bırakan babası 20 aylıkken birdaha ayrılmamacasına yanında artık.


İlk günler biraz yadırgasada 1 ayda artık özümüze döndük. Hatta öyle ki evin içinde baba.. baaaaabaaaaa diye aranmalar bile başladı! Baba`yı idrak ettik artık.


Sanıyorum eşim askere yeni gitseydi her şey daha zor olabilirmiş.


Şuan 20 aylık olduk ve değişimler hızla devam ediyor.

• Işığı açabiliyor, kapatmak için ise biraz daha uzaması lazım,
• 3 tekerlekli bisikletine evde yarış motoru muamelesi yapıyor, tabi arada düşme ve şişliklerden kaçış olmuyor.
• Düştüğünde veya herhangi bir yeri acıdığında acıyan yerini tutarak yanımıza geliyor ve ufff ufff diyerek öpmemiz için bize uzanıyor.
• Evin içinde anneeee babaaaaa diye bize sesleniyor.
• Sıcaktan bunaldığında klimanın kumandasını açmamız için elimize tutuşturuyor,
• Sıkıldığından elimizden tutup hınn hınn diye dışarı çıkmak istiyor,
• Balkondan sokaktaki çocuklara bağırıyor,
• Anlamsız cümleler kuruyor, bizde anlıyormuşuz gibi onaylıyoruz.
• Büyüklerinin elini öpüyor. Daha doğrusu öpme işlemini es geçip sadece büyüklerin ellerini alnına götürüyor.
• Getir götür işlerini iyiden iyiye çözmüş durumda.
• Biberonu tamamen kesmiş durumdayız ama emziksiz yapamıyor.
• Ağzına koyduğu her lokmanın tadına, görüntüsüne, rengine dikkat ediyor,
• Ayakkabımızı giyelim dediğimizde hemen kapıya koşup ayakkabılarını yere koyuyor sağolsun bizimkileride veriyor.
• Alışveriş poşetlerini kapıdan mutfağa kadar sürüklüyor.
• Dişlerimizi macunsuz fırçalıyoruz.

Ve daha aklımıza gelmeyen çoğu şeyi yapıyoruz.

2 yaş sendromundan şimdilik bir hareket yok ve mümkünse bize uğramadan transit geçse nasıl olur acaba? :)